‘David Bowie is’

Exact 10 jaar geleden geschreven. Een stuk over de expositie ‘David Bowie is’ in het Groninger Museum. Het artikel is ooit geplaatst in het magazine PlatoMania. Nu nogmaals gepubliceerd op mijn eigen site. Als onbetwist eerbetoon…

Sound and Vision. Fashion. Art Decade. Zo maar een paar treffende, veelzeggende Bowie-titels die in mijn hoofd oppoppen als ik door de zalen van het Groninger Museum loop. Kunst, songs, outfits, filmpjes; het draait allemaal om één persoon. Ja, het is verzengend veel; een overweldigende, baanbrekende expositie die zijn weerga niet kent. Maar ik vind het bovenal een 3d-totaalervaring. Zo zeer zelfs dat ik na dik twee uur ronddwalen in de wereld die ‘David Bowie is’ heet, eigenlijk het liefst nog een rondje wil lopen.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als algemeen

Gedicht (eerbetoon aan Joost Prinsen)

Sinds een paar maanden ben ik één van de leden van een splinternieuw lokaal dichterscollectief. Zoals sommigen misschien weten, heb ik een eigen insta-account waar ik twee jaar lang, elke dag een gedichtje op plaatste, maar dat ligt (tijdelijk) stil. Nu kwam dit op mijn pad en ik moet zeggen: het is erg inspirerend. Samen delen we taalervaringen, lezen we (eigen) werk voor en bespreken we dichters die ons raken. Voor de meest recente bijeenkomst schreef ik een eerbetoon aan de, op 3 november overleden, acteur en presentator Joost Prinsen.

Op pad met Arend Vinke

Ik ben onlangs op pad geweest met de illustere, 86-jarige sportverslaggever Arend Vinke. Zo waren we bij de Wapenveldse voetbalvereniging WZC. Het eerste team van deze vereniging heeft afgelopen seizoen namelijk de Fair Play Cup seizoen 2024-2025 gewonnen. Uiteraard mocht de naamgever van deze welbekende wekelijkse voetbalrubriek uit de lokale weekkrant deze beker zelf uitreiken. Vervolgens gaf hij de Topscorers Bokaal seizoen 2024-2025 aan voetballer Lucas de Jong (vorig jaar actief bij vv Emst, dit seizoen voetballend bij vv Heerde).

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als algemeen

Bijna in de hemel…

De suppoost van dienst wijst me de weg. ‘Kijk. Dát daar is de trap naar Cloud Nine. Je zit dan bijna in de hemel.’ Zijn begeleidende woorden zijn grappig bedoeld, maar zorgen bij mij toch voor een vreemd gevoel in de buik. Van spanning voor wat er muzikaal komen gaat. Van emotie vanwege die extra laag. Want ja, frontman Michiel Flamman is ongeneeslijk ziek. En het zou dus maar zo kunnen zijn dat dit het laatste Solo-concert ooit is. Om die reden belooft het een unieke avond te worden.